پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم

شماره 135 از ۴۹۵ در دفتر

آن که پامال جفا کرد چو خاک راهمخاک می‌بوسم و عذر قدمش می‌خواهم
من نه آنم که ز جور تو بنالم حاشابنده‌ی معتقد و چاکر دولتخواهم
بسته‌ام در خم گيسوی تو اميد درازآن مبادا که کند دست طلب کوتاهم
ذره‌ی خاکم و در کوی توام جای خوش استترسم ای دوست که بادی ببرد ناگاهم
پير ميخانه سحر جام جهان‌بينم دادو اندر آن آينه از حسن تو کرد آگاهم*
صوفی صومعه‌ی عالم قدسم ليکنحاليا دير مغان است حوالتگاهم
با من راه‌نشين خيز و سوی ميکده آیتا در آن حلقه ببينی که چه صاحب‌جاهم
مست بگذشتی و از حافظت انديشه نبودآه اگر دامن حسن تو بگيرد آهم