پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

اتت روائح‌ رند الحمی و زاد غرامي

شماره 27 از ۴۹۵ در دفتر

اَتَت رَوائِحُ رَندِ الحِمیٰ وَ زادَ غِراميفدای خاک در دوست باد جان گرامی
پيام دوست شنيدن سعادت است و سلامتمَنِ المُبَّلِغُ عَنّي اِلیٰ سُعادَ سَلامي؟
بیا به شام غریبان و آب ديده‌ی من بینبه سان باده‌ی صافی در آبگينه‌ی شامی
اِذا تَغَرَّدَ عَن ذِي الاَراکِ طائِرُ خَيرٍفَلا تَفَرَّدَ عَن رَوضِها اَنِينُ حَمامي
بسی نماند که روز فراق یار سر آیدرَاَيتُ مِن هَضَباتِ الحِمیٰ قِبابَ خيامي
خوشا دمی که درآیی و گویمت به سلامتقَدَمتَ خَيرَ قُدومٍ نَزَلتَ خَير مُقامي
بَعِدتُ مِنکَ و قَد صِرتُ ذائِباً کَهِلالٍاگر چه روی چو ماهت ندیده‌ام به تمامی
و اِن دُعيتُ بِخُلدٍ و صِرتُ ناقِضَ عَهدٍفَما تَطَيَّبَ نَفسي و مَا استَطابَ مَنامي
امید هست که زودت به بخت نیک ببینمتو شاد گشته به فرماندهی و من به غلامی
چو سِلک در خوشاب است شعر نغز تو حافظکه گاه لطف سبق می‌برد ز نظم نظامی