پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

از سر کوی تو هر کو به ملالت برود

شماره 274 از ۴۹۵ در دفتر

از سر کوی تو هر کو به ملالت برودنرود کارش و آخر به خجالت برود
کاروانی که بود بدرقه‌اش (لطف) حفظ خدایبه تجمل بنشيند به جلالت برود
سالک از نور هدايت (طلبد) ببرد راه به دوستکه به جایی نرسد گر به ضلالت برود
(چون به جایی برسد گر به ضلالت برود)ای دليل دل گمگشته خدا را مددی
که غريب ار نبرد ره به دلالت برودکام خود (گِرویی) آخر عمر از می و معشوق بگير
حيف اوقات که يک سر به بطالت برودحکم مستوری و مستی همه بر (عاقبت است) خاتمت‌ست
کس ندانست که آخر به چه حالت برودحافظ از چشمه‌ی حکمت به کف آور جامی
بو که از لوح دلت نقش جهالت برود