پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

اگر به باده‌ی مشکین کشد دلم شاید

شماره 266 از ۴۹۵ در دفتر

اگر به باده‌ی مشکين (کشد دلم) دلم کشد شايدکه بوی خير ز زهد ريا نمی‌آيد
جهانيان همه گر منع من کنند از عشقمن آن کنم که خداوندگار فرمايد
طمع ز فيض کرامت مبر که خلق کريمگنه ببخشد و بر عاشقان ببخشايد
مقيم حلقه‌ی ذکر است دل بدان اميدکه حلقه‌ای ز سر زلف يار بگشايد
چمن خوش است و هوا دلکش است و می بی‌غشکنون بجز (بت کش) دل خوش هيچ در نمی‌بايد
تو را که حسن خداداده هست و حجله‌ی بختچه حاجت است که مشاطه‌ات بيارايد
جميله ايست عروس جهان ولی هش‌ دارکه اين مخدره در (عهد) عقد کس (نمی‌پاید) نمی‌آید
به لابه گفتمش ای ماهرخ چه باشد اگربه (بوسه‌ای) يک شکر ز تو دلخسته‌ای بياسايد؟
به خنده گفت که حافظ خدای را مپسندکه بوسه‌ی تو رخ ماه را بيالايد