پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

اگرچه عرض هنر پیش یار بی‌ادبی‌ست

شماره 432 از ۴۹۵ در دفتر

اگر چه عرض هنر پيش يار بی‌ادبی‌ستزبان خموش وليکن دهان پر از عربی‌ست
پری نهفته رخ و ديو در کرشمه‌ی حسنبسوخت ديده ز حيرت که اين چه بوالعجبی‌ست
در اين چمن گل بی‌خار کس (نمی‌چیند) نچيد آریچراغ مصطفوی با شرار بولهبی‌ست
سبب مپرس که چرخ از چه سفله‌پرور شدکه کام‌بخشی او را بهانه بی‌سببی‌ست
به نيم جو نخرم طاق خانقاه و رباطمرا که مصطبه ايوان و پای خم طنبی‌ست
جمال دختر رز نور چشم ماست مگرکه در نقاب زجاجی و پرده عنبی‌ست
(دوای درد خود اکنون از آن مفرح جویکه در صراحی چینی و ساغر حلبی‌ست)
هزار عقل و ادب داشتم من ای خواجهکنون که مست و خرابم صلاح بی‌ادبی‌ست
(هزار عقل و ادب داشتم من ای خواجهکنون چو مست و خرابم صلای بی‌ادبی) مولانا
بيار می که چو حافظ هزارم (مدامم) استظهاربه گريه سحری و نياز نيم‌شبی‌ست