پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

ای دل ریش مرا با لب تو حق نمک

شماره 195 از ۴۹۵ در دفتر

ای دل ريش مرا با (بر) لب تو حق نمکحق نگه دار که من می‌روم الله معک
تویی آن گوهر پاکيزه که در عالم قدسذکر خير تو بود حاصل تسبيح ملک
در خلوص منت ار هست شکی تجربه کنکس عيار زر خالص نشناسد چو محک
گفته بودی که شوم مست و دو بوست بدهموعده از حد بشد و ما نه دو ديديم و نه يک
بگشا پسته‌ی خندان و شکرريزی کنخلق را از دهن خويش مينداز به شک
چرخ برهم زنم ار غير مرادم گرددمن نه آنم که زبونی کشم از چرخ فلک
چون بر حافظ خويشش نگذاری باریای رقيب از بر او يک دو قدم دورترک