ای دل گر از آن چاه زنخدان به در آیی
شماره 2 از ۴۹۵ در دفتر
ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآییهر جا که روی زود پشيمان به درآیی
ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآییهر جا که روی زود پشيمان به درآیی
شايد که به آبی فلکت دست نگيردگر تشنه‌لب از چشمه‌ی حيوان به درآیی
شايد که به آبی فلکت دست نگيردگر تشنه‌لب از چشمه‌ی حيوان به درآیی
هش دار که گر وسوسه‌ی عقل کنی گوشآدم‌صفت از روضه‌ی رضوان به درآیی
هش دار که گر وسوسه‌ی عقل کنی گوشآدم‌صفت از روضه‌ی رضوان به درآیی
در تيره‌شب هجر تو جانم به لب آمدوقت است که همچون مه تابان به درآیی
در تيره‌شب هجر تو جانم به لب آمدوقت است که همچون مه تابان به درآیی
چندان چو صبا بر تو گمارم دم همتکز غنچه چو گل خرم و خندان به درآیی
چندان چو صبا بر تو گمارم دم همتکز غنچه چو گل خرم و خندان به درآیی
بر رهگذرت بسته‌ام از ديده دوصد جویتا بو که تو چون سرو خرامان به درآیی
بر رهگذرت بسته‌ام از ديده دوصد جویتا بو که تو چون سرو خرامان به درآیی
حافظ مکن انديشه که آن يوسف مه‌روبازآيد و از کلبه‌ی احزان به درآیی
حافظ مکن انديشه که آن يوسف مه‌روبازآيد و از کلبه‌ی احزان به درآیی