پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت

شماره 481 از ۴۹۵ در دفتر

اي شاهد قدسي که کشد بند نقابتو اي مرغ بهشتي که دهد دانه و آبت
خوابم بشد از ديده در اين فکر جگرسوزکاغوش که شد منزل آسايش و خوابت
درويش نمي پرسي و ترسم که نباشدانديشه آمرزش و پروای ثوابت
راه دل عشاق زد آن چشم خماريپيداست از اين شيوه که مست است شرابت
تيري که زدي بر دلم از غمزه خطا رفتتا باز چه انديشه کند راي صوابت
هر ناله و فرياد که کردم نشنيديپيداست نگارا که بلند است جنابت
تا در ره پيري به چه آيين روي اي دلباري به غلط صرف شد ايام شبابت
دور است سر آب در اين باديه هش دارتا غول بيابان نفريبد به سرابت
اي قصر دل افروز که عشرتگه انسييا رب مکناد آفت ايام خرابت
حافظ نه غلاميست که از خواجه گريزدصلحي کن و بازآ که خرابم ز عتابت