پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

شماره 3 از ۴۹۵ در دفتر

ای پادشه خوبان داد از غم تنهاییدل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی
مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کردکز دست بخواهد شد پاياب شکيبایی
دايم گل اين بستان شاداب نمی‌مانددرياب ضعيفان را در وقت توانایی
ای درد توام درمان در بستر ناکامیوی ياد توام مونس در گوشه‌ی تنهایی
در دايره‌ی قسمت ما نقطه‌ی تسليميملطف آن چه تو انديشی حکم آن چه تو فرمایی
ديشب گله‌ی زلفش با باد همی‌کردمگفتا غلطی بگذر زين فکرت سودایی
صد باد صبا اين جا با سلسله می‌رقصنداين است حريف ای دل تا باد نپيمایی
فکر خود و رای خود در عالم رندی نيستکفر است در اين مذهب خودبينی و خودرایی
يا رب به که شايد گفت اين نکته که در عالمرخساره به کس ننمود آن شاهد هرجایی
ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نيستشمشاد خرامان کن تا باغ بيارایی
زين دايره‌ی مينا خونين‌جگرم می دهتا حل کنم اين مشکل در ساغر مينایی
حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمدشاديت مبارک باد ای عاشق شيدایی