پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

ای پسته‌ی تو خنده زده بر حدیث قند

شماره 316 از ۴۹۵ در دفتر

ای پسته‌ی تو خنده زده بر حديث قندمشتاقم (بیمارم) از برای خدا يک شکر بخند
طوبی ز قامت تو نيارد که دم زندزين قصه بگذرم که سخن می‌شود بلند
خواهی که برنخيزدت از ديده رود خوندل در وفای صحبت رود کسان مبند
گر جلوه (طیره) می‌نمایی و گر طعنه می‌زنیما نيستيم معتقد شيخ خودپسند
ز آشفتگی حال من آگاه کی شودآن را که دل نگشت گرفتار اين کمند
بازار شوق گرم شد آن سروقد (شمع‌قد) کجاست؟تا جان خود بر آتش رويش کنم سپند
جایی که يار ما به شکرخنده دم زندای پسته کيستی تو خدا را به خود مخند
حافظ چو ترک غمزه‌ی ترکان نمی‌کنیدانی کجاست جای تو؟ خوارزم يا خجند