پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

ای که مهجوری عشاق روا می‌داری

شماره 47 از ۴۹۵ در دفتر

ای که مهجوری عشاق روا می‌داریعاشقان را ز بر خويش جدا می‌داری
تشنه‌ی باديه را هم به زلالی درياببه اميدی که در اين ره به خدا می‌داری
دل ببردی و بحل کردمت ای جان ليکنبه از اين دار نگاهش که مرا می‌داری
ساغر ما که حريفان دگر می‌نوشندما تحمل بکنیم ار تو روا می‌داری
ای مگس حضرت سيمرغ نه جولانگه توستعرض خود می‌بری و زحمت ما می‌داری
تو به تقصير خود افتادی از اين در محروماز که می‌نالی و فرياد چرا می‌داری؟
حافظ از پادشهان پايه به خدمت طلبندسعی‌نابرده چه امّيد عطا می‌داری؟