پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است

شماره 457 از ۴۹۵ در دفتر

باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر استشمشاد خانه‌(سایه)پرور ما از که کمتر است
ای نازنين‌پسر(صنم) تو چه مذهب گرفته‌ایکت خون ما حلال‌تر از شير مادر است
چون نقش غم ز دور ببينی شراب خواهتشخيص کرده‌ايم و مداوا مقرر است
از آستان پير مغان سر چرا کشيمدولت در آن سرا و گشايش در آن در است
يک قصه بيش نيست غم عشق و اين عجبکز هر زبان که می‌شنوم نامکرر است
دی وعده داد وصلم و در سر شراب داشتامروز تا چه گويد و بازش چه در سر است
شيراز و آب رکنی و اين باد خوش نسيمعيبش مکن که خال رخ هفت کشور است
فرق است از آب خضر که ظلمات جای او استتا آب ما که منبعش الله اکبر است
ما آبروی فقر و قناعت نمی‌بريمبا پادشه بگوی که روزی مقدر است
در کوی (راه) ما شکسته‌دلی می‌خرند و بسبازار خودفروشی از آن سوی (راه) دیگر است
ما باده می‌خوریم و حریفان غم جهانروزی به قدر همت هرکس مقدر است
حافظ چه طرفه شاخ نباتيست کلک توکش ميوه دلپذيرتر از شهد و شکر است