پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایبان دارد

شماره 376 از ۴۹۵ در دفتر

بتی دارم که گرد گل ز سنبل سايه‌بان داردبهار عارضش خطی به خون ارغوان دارد
غبار خط بپوشانيد (نپوشانید) خورشيد رخش يا رببقای (حیات) جاودانش ده که حسن جاودان دارد
چو عاشق می‌شدم گفتم که بردم گوهر مقصودندانستم که اين دريا چه موج خون فشان دارد
ز چشمت جان نشايد (نخواهم) برد کز هر سو که می‌بينمکمين از گوشه‌ای کرده‌ست و تير اندر کمان دارد
چو دام طره افشاند ز گرد خاطر عشاقبه غماز صبا گويد که راز ما نهان دارد
بيفشان جرعه‌ای بر خاک و حال اهل (شوکت پرس) دل بشنوکه از جمشيد و کيخسرو فراوان داستان دارد
چو در رويت بخندد گل مشو در دامش ای بلبلکه بر گل اعتمادی نيست گر حسن جهان دارد
خدا را داد من بستان از او ای شحنه مجلسکه می با ديگری خورده‌ست و با من سر گران دارد
به فتراکم اگر بندی خدا را زود صيدم کنکه آفت‌هاست در تاخير و طالب را زيان دارد
ز سرو قد دلجويت مکن محروم چشمم رابدين (برین) سرچشمه‌اش بنشان که خوش آبی روان دارد
ز خوف هجرم ايمن کن اگر اميد آن داریکه از چشم بدانديشان خدايت در امان دارد
چه عذر بخت خود (خواهم) گويم که آن عيار شهرآشوببه تلخی کشت حافظ را و شکر در دهان دارد