پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

بر سر آنم که گر ز دست برآید

شماره 264 از ۴۹۵ در دفتر

بر سر آنم که گر ز دست برآيددست به کاری زنم که غصه سرآيد
خلوت (منظر، منزل) دل نيست جای صحبت (اغیار) اضدادديو چو بيرون رود فرشته درآيد
صحبت حکام، ظلمت شب يلداستنور ز خورشيد (خواه) جوی بو که برآيد
بر در ارباب بی‌مروت دنياچند نشينی که خواجه کی به درآيد؟
ترک گدایی مکن که گنج بيابیاز نظر رهروی که در گذر آيد
بلبل عاشق تو عمر خواه که آخرباغ شود سبز و شاخ گل به برآيد
صالح و طالح متاع خويش نمودندتا که قبول افتد و (چه) که در نظر آيد
غفلت حافظ در اين سراچه عجب نيستهر که به ميخانه رفت بی‌خبر آيد