پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

به جان او که گرم دسترس به جان بودی

شماره 54 از ۴۹۵ در دفتر

به جان او که گرم دسترس به جان بودیکمينه پيشکش بندگانش آن بودی
بگفتمی که بها چيست خاک پايش رااگر حيات گران‌مايه جاودان بودی
به بندگی قدش سرو معترف گشتیگرش چو سوسن آزاده ده زبان بودی
به خواب نيز نمی‌بينمش چه جای وصالچو اين نبود و نديديم باری آن بودی
اگر دلم نشدی پايبند طره‌ی اوکی‌اش قرار در اين تيره‌خاکدان بودی
به رخ چو مهر فلک بی‌نظير آفاق استبه دل دريغ که يک ذره مهربان بودی
درآمدی ز درم کاشکی چو لمعه‌ی نورکه بر دو ديده ما حکم او روان بودی
ز پرده ناله‌ی حافظ برون کی افتادیاگر نه همدم مرغان صبح‌خوان بودی