پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم

شماره 142 از ۴۹۵ در دفتر

به مژگان سيه کردی هزاران رخنه در دينمبيا کز چشم بيمارت هزاران درد برچينم
الا ای همنشين دل که يارانت برفت از يادمرا روزی مباد آن دم که بی ياد تو بنشينم
جهان پير است و بی‌بنياد از اين فرهادکش فريادکه کرد افسون و نيرنگش ملول از جان شيرينم
ز تاب آتش دوری شدم غرق عرق چون گلبيار ای بادِ شبگيری نسيمی زان عرق چينم
جهان فانی و باقی فدای شاهد و ساقیکه سلطانی عالم را طفيل عشق می‌بينم
اگر بر جای من غيری گزيند دوست حاکم اوستحرامم باد اگر من جان به جای دوست بگزينم
صباح‌الخير زد بلبل کجایی ساقيا برخيزکه غوغا می‌کند در سر خيال خواب دوشينم
شب رحلت هم از بستر روم در قصر حورالعيناگر در وقت جان دادن تو باشی شمع بالينم
حديث آرزومندی که در اين نامه ثبت افتادهمانا بی‌غلط باشد که حافظ داد تلقينم