پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

بیا تا گل برافشانیم

شماره 122 از ۴۹۵ در دفتر

بيا تا گل برافشانيم و می در ساغر اندازيمفلک را سقف بشکافيم و طرحی نو دراندازيم
اگر غم لشکر انگيزد که خون عاشقان ريزدمن و ساقی به هم بر او تازيم و بنيادش براندازيم
شراب ارغوانی را گلاب اندر قدح ريزيمنسيم عطرگردان را شکر در مجمر اندازيم
چو در دست است رودی خوش بزن مطرب سرودی خوشکه دست‌افشان غزل خوانيم و پاکوبان سر اندازيم
صبا خاک وجود ما بدان عالیجناب اندازبود کآن شاه خوبان را نظر بر منظر اندازيم
يکی از عقل می‌لافد يکی طامات می‌بافدبيا کاين داوری‌ها را به پيش داور اندازيم
بهشت عدن اگر خواهی بيا با ما به ميخانهکه از پای خمت یکسر به حوض کوثر اندازيم
سخندانی و خوشخوانی نمی‌ورزند در شيرازبيا حافظ که تا خود را به ملکی ديگر اندازيم