پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

شماره 460 از ۴۹۵ در دفتر

تا سر زلف تو در دست نسيم افتادستدل سودازده از غصه دو نيم افتادست
چشم جادوی تو خود عين سواد سحر استليکن اين هست که اين نسخه سقيم افتادست
در خم زلف تو آن خال سيه دانی چيستنقطه دوده که در حلقه جيم افتادست
زلف مشکين تو در گلشن فردوس عذارچيست طاووس که در باغ نعيم افتادست
دل من در هوس بوی تو ای مونس جانخاک راهيست که در دست نسيم افتادست
همچو گرد اين تن خاکی نتواند برخاستاز سر کوی تو زان رو که عظيم افتادست
سايه قد تو بر قالبم ای عيسی دمعکس روحيست که بر عظم رميم افتادست
آن که جز کعبه مقامش نبد از ياد لبتبر در ميکده ديدم که مقيم افتادست
حافظ دلشده (گمشده) را با غمت ای يار (جان) عزيزاتحاديست که در عهد قديم افتادست