پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

تو مگر بر لب آبی به هوس بنشينی

شماره 12 از ۴۹۵ در دفتر

تو مگر بر لب آبی به هوس بنشينیور نه هر فتنه که بينی همه از خود بينی
به خدایی که تویی بنده‌ی بگزيده اوکه بر اين چاکر ديرينه کسی نگزينی
گر امانت به سلامت ببرم باکی نيستبی‌دلی سهل بود گر نبود بی‌دينی
ادب و شرم تو را خسرو مهرويان کردآفرين بر تو که شايسته‌ی صد چندينی
عجب از لطف تو ای گل که نشستی با خارظاهرا مصلحت وقت در آن می‌بينی
صبر بر جور رقيبت چه کنم گر نکنم؟عاشقان را نبود چاره به جز مسکينی
باد صبحی به هوايت ز گلستان برخاستکه تو خوشتر ز گل و تازه تر از نسرينی
شيشه‌بازی سرشکم نگری از چپ و راستگر بر اين منظر بينش نفسی بنشينی
سخنی بی‌غرض از بنده‌ی مخلص بشنوای که منظور بزرگان حقيقت‌بينی
نازنينی چو تو پاکيزه‌دل و پاک‌نهادبهتر آن است که با مردم بد ننشينی
سيل اين اشک روان صبر و دل حافظ بردبلغ الطاقه يا مقله عيني بيني