پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم

شماره 166 از ۴۹۵ در دفتر

تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرمتبسمی کن و جان بين که چون همی‌سپرم
چنين که بر دل من داغ زلف سرکش توستبنفشه‌زار شود تربتم چو درگذرم
بر آستان امیدت گشاده‌ام در چشمکه يک نظر فکنی، خود فکندی از نظرم
چه شکر گويمت ای خيل غم عفاک اللهکه روز بی‌کسی آخر نمی‌روی ز سرم
غلام مردم چشمم که با سياه‌دلیهزار قطره ببارد چو درد دل شمرم
به هر نظر بت ما جلوه می‌کند ليکنکس اين کرشمه نبيند که من همی‌نگرم
به خاک حافظ اگر يار بگذرد چون بادز شوق در دل آن تنگنا کفن بدرم