پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

جز آستان توام در جهان پناهی نیست

شماره 420 از ۴۹۵ در دفتر

جز آستان توام، در جهان پناهی نيستسر مرا بجز اين در، حواله‌گاهی نيست
عدو چو تيغ کشد (اگر تو تیغ کشی)، من سپر بيندازمکه تيغ ما، بجز از ناله‌ای و آهی نيست
چرا ز کوی (راه) خرابات روی برتابم؟کز اين بهم به جهان، هيچ رسم (روی) و راهی نيست
زمانه گر بزند (فکند) آتشم به خرمن عمربگو بسوز، که بر من به برگ کاهی نيست
غلام نرگس جماش آن سهی سرومکه از شراب غرورش، به کس نگاهی نيست
مباش در پی آزار و هر چه خواهی کنکه در شريعت ما، غير از اين گناهی نيست
عنان‌کشيده رو ای پادشاه کشور حسنکه نيست بر سر راهی که دادخواهی نيست
چنين که از همه سو دام راه می‌بينمبه از حمايت زلفش (زلفت)، مرا پناهی نيست
خزينه‌ی دل حافظ، به زلف و خال مدهکه کارهای چنين، حد هر سياهی نيست