پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

جوزا سحر نهاد حمایل برابرم

شماره 167 از ۴۹۵ در دفتر

جوزا سحر نهاد حمايل برابرميعنی غلام شاهم و سوگند می‌خورم
ساقی بيا که از مدد بخت کارسازکامی که خواستم ز خدا شد ميسرم
جامی بده که باز به شادی روی شاهپيرانه‌سر هوای جوانی‌ست در سرم
راهم مزن به وصف زلال خضر که مناز جام شاه جرعه‌کش حوض کوثرم
شاها اگر به عرش رسانم سرير فضلمملوک اين جنابم و مسکين اين درم
من جرعه‌نوش بزم تو بودم هزار سالکی ترک آبخورد کند طبع خوگرم
ور باورت نمی‌شود از بنده اين حديثاز گفته‌ی کمال دليلی بياورم
گر برکنم دل از تو و بردارم از تو مهرآن مهر بر که افکنم آن دل کجا برم؟
منصور بن مظفر غازی‌ست حرز منوز اين خجسته نام بر اعدا مظفرم
عهد الست من همه با عشق شاه بودوز شاهراه عمر بدين عهد بگذرم
گردون چو کرد نظم ثريا به نام شاهمن نظم دُر چرا نکنم از که کمترم؟
شاهين‌صفت چو طعمه چشيدم ز دست شاهکی باشد التفات به صيد کبوترم
ای شاه شيرگير چه گردد اگر شوددر سايه‌ی تو ملک فراغت مقررم؟
شعرم به يمن مدح تو صد ملک دل گشادگویی که تيغ توست زبان سخنورم
بر گلشنی اگر بگذشتم چو باد صبحنی عشق سرو بود و نه شوق صنوبرم
بوی تو می‌شنيدم و بر ياد روی تودادند ساقيان طرب يک دو ساغرم
مستي به باده‌ی عنبی وضع بنده نيستمن سالخورده‌رند خرابات‌پرورم
با سير اختر و فلکم داوری بسی‌ستانصاف شاه باد در اين قصه داورم
شکر خدا که باز در اين اوج بارگاهطاووس عرش می‌شنود صيت شهپرم
نامم ز کارنامه‌ی عشاق محو بادگر جز محبت تو بود شغل ديگرم
شبل‌الاسد به صيد دلم حمله کرد و منگر لاغرم وگرنه شکار غضنفرم
ای عاشقان روی تو از ذره بيشترمن کی رسم به وصل تو کز ذره کمترم
بنما به من که منکر حسن رخ تو کيستتا ديده‌اش به گزلک غيرت برآورم
بر من فتاده سايه‌ی خورشيد سلطنتو اکنون فراغت است ز خورشيد خاورم
مقصود از اين معامله بازار تیز نیستنی جلوه می‌فروشم و نی عشوه می‌خرم