پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

حالیا مصلحت وقت در آن می‌بينم

شماره 141 از ۴۹۵ در دفتر

حاليا مصلحت وقت در آن می‌بينمکه کشم رخت به ميخانه و خوش بنشينم
جز صراحی و کتابم نبود يار و نديمتا حريفان دغا را به جهان کم بينم
جام می گيرم و از اهل ريا دور شوميعنی از اهل جهان پاکدلی بگزينم
بس که در خرقه‌ی آلوده زدم لاف صلاحشرمسار از رخ ساقی و می رنگينم
سر به آزادگی از خلق برآرم چون سروگر دهد دست که دامن ز جهان درچينم
سينه‌ی تنگ من و بار غم او هيهاتمرد اين بار گران نيست دل مسکينم
من اگر رند خراباتم و گر حافظ شهراين متاعم که همی‌بينی و کمتر زينم
بنده‌ی آصف عهدم دلم از راه مبرکه اگر دم زنم از چرخ بخواهد کينم
بر دلم گرد ستم‌هاست خدايا مپسندکه مکدر شود آيينه‌ی مهرآيينم