پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

حجاب چهره‌ی جان می‌شود غبار تنم

شماره 154 از ۴۹۵ در دفتر

حجاب چهره‌ی جان می‌شود غبار تنمخوشا دمی که از آن چهره پرده برفکنم
چنين قفس نه سزای چو من خوش‌الحانی‌ستروم به گلشن رضوان که مرغ آن چمنم
عيان نشد که چرا آمدم کجا بودمدريغ و درد که غافل ز کار خويشتنم
چگونه طوف کنم در فضای عالم قدسچو در سراچه‌ی ترکيب تخته‌بند تنم
اگر ز خون دلم بوی شوق می‌آيدعجب مدار که همدرد آهوی ختنم
طراز پيرهن زرکشم مبين چون شمعکه سوزهاست نهانی درون پيرهنم
بيا و هستی حافظ ز پيش او بردارکه با وجود تو کس نشنود ز من که منم