پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود

شماره 272 از ۴۹۵ در دفتر

خوشا دلی که مدام از پی نظر نرودبه هر درش که بخوانند بی‌خبر نرود
دلا مباش چنين هرزه‌گرد و هرجاییکه هيچ کار ز پيش‌ت بدين هنر نرود
به تاج هدهدم از ره مبر که باز سپيدچو باشه (ز کبر) در پی هر صيد مختصر نرود
من گدا هوس سروقامتی دارمکه دست در کمرش جز به سيم و زر نرود
طمع در آن لب شيرين نکردنم اولی‌ستولی چگونه مگس از پی شکر نرود؟
سواد ديده‌ی غمديده‌ام به اشک مشویکه نقش خال توام هرگز از نظر نرود
ز من چو باد صبا بوی خود دريغ مدارچرا که بی سر زلف توام به سر نرود
مکن به چشم حقارت نگاه در من مستکه آبروی شريعت بدين قدر نرود
تو کز مکارم اخلاق عالمی دگریوفای عهد من از خاطرت (مگر) به در نرود
سياه‌نامه‌تر از خود کسی نمی‌بينمچگونه چون قلمم دود دل به سر نرود
بيار باده و اول به دست حافظ دهبه شرط آن که ز مجلس سخن به درنرود