پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

خوشا شیراز و وضع بی‌مثالش

شماره 217 از ۴۹۵ در دفتر

خوشا شيراز و وضع بی‌مثالشخداوندا نگه دار از زوالش
ز رکن‌آباد ما صد لوحش‌اللهکه عمر خضر می‌بخشد زلالش
ميان جعفرآباد و مصلاعبيرآميز می‌آيد شمالش
به شيراز آی و فيض روح قدسیبجوی (بخواه) از مردم صاحب‌کمالش
که نام قند مصری برد (آینجا) آنجا(کی آمد شکر مصری به شیراز)
که شيرينان ندادند انفعالشصبا زان لولی شنگول سرمست
چه داری آگهی؟ چون است حالش؟گر آن شيرين‌پسر (دهن) خونم بريزد
دلا چون شير مادر کن حلالشمکن از خواب بيدارم خدا را
(مکن بیدار از این خوابم خدا را)که دارم (عشرتی) خلوتی خوش با خيالش
چرا حافظ چو می‌ترسيدی از هجرنکردی شکر ايام وصالش؟