پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

دارم امید عاطفتی از جناب دوست

شماره 437 از ۴۹۵ در دفتر

دارم اميد عاطفتی از جناب دوستکردم جنايتی و اميدم به عفو اوست
دانم که بگذرد ز سر جرم من، که اوگرچه پريوش است، وليکن فرشته خوست
چندان گريستم که، هر کس که برگذشتدر اشک من چو ديد روان، گفت کاين چه جوست
هيچ است آن دهان و نبينم از او نشانموی است آن ميان و ندانم که آن چه موست
دارم عجب ز نقش خيالش، که چون نرفتاز ديده‌ام که دم به دمش کار شست‌وشوست
بی‌گفتگوی زلف تو دل را همی‌کشدبا زلف دلکش تو که را روی گفتگوست
عمريست تا ز زلف تو بويی شنيده‌امزان بوی در مشام دل من هنوز بوست
حافظ بد است حال پريشان تو ولیبر بوی زلف يار (دوست) پريشانيت نکوست