پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

در ازل هر کو ز فیض دولت ارزانی بود

شماره 278 از ۴۹۵ در دفتر

در ازل هر کو به فيض دولت ارزانی بودتا ابد جام مرادش همدم جانی بود
من همان ساعت که از می خواستم شد توبه کارگفتم اين شاخ ار دهد باری پشيمانی بود
خود گرفتم کافکنم سجاده چون سوسن (بر آب) به دوشهمچو گل بر خرقه رنگ می مسلمانی بود؟
بی چراغ جام در خلوت نمی‌يارم نشستزان که کنج اهل دل بايد که نورانی بود
همت عالی طلب جام مرصع گو مباشرند را آب عنب ياقوت رمانی بود
گر چه بی‌سامان نمايد کار ما سهلش مبينکاندر اين کشور گدایی رشک سلطانی بود
نيک‌نامی خواهی ای دل با بدان صحبت مدارخودپسندی (بدپسندی) جان من برهان نادانی بود
مجلس انس و بهار و بحث (عشق) شعر اندر مياننستدن جام می از جانان گران‌جانی بود
دی عزيزی گفت حافظ می‌خورد پنهان شرابای عزيز من نه عيب (گناه) آن به که پنهانی بود