پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

در خرابات مغان نور خدا می‌بينم

شماره 139 از ۴۹۵ در دفتر

در خرابات مغان نور خدا می‌بينماين عجب بين که چه نوری ز کجا می‌بينم
کیست دردی‌کش این میکده یارب که درشقبله‌ی حاجت و محراب دعا می‌بینم
جلوه بر من مفروش ای ملک‌الحاج که توخانه می‌بينی و من خانه‌خدا می‌بينم
خواهم از زلف بتان نافه‌گشایی کردنفکر دور است همانا که خطا می‌بينم
کس نديده‌ست ز مشک ختن و نافه‌ی چينآنچه من هر سحر از باد صبا می‌بينم
سوز دل اشک روان آه سحر ناله‌ی شباين همه از نظر لطف شما می‌بينم
هر دم از روی تو نقشی زندم راه خيالبا که گويم که در اين پرده چه‌ها می‌بينم؟
نیست در دایره یک نقطه خطا از کم و بیشکه من این مسئله بی‌چون‌وچرا می‌بینم
دوستان عيب نظربازی حافظ مکنيدکه من او را ز محبان خدا می‌بينم
غزل خواجوی کرمانی:خودپرستی مکن ار زان که خدا می‌طلبی
در فنا محو شو ار ملک بقا می‌طلبیخبر از درد نداری و دوا می‌جویی
اثر از رنج ندیدی و شفا می‌طلبیساکن دیری و از کعبه نشان می‌پرسی
در خرابات مغانی و خدا می‌طلبیکارت از چین سر زلف بتان در گره است
وین عجب‌تر که از آن مشک ختا می‌طلبیاگر از سرو قدان مهر طمع می‌داری
از بن زهر گیا مهر گیا می‌طلبیخبر از انده یعقوب نداری و مقیم
بوی پیراهن یوسف ز صبا می‌طلبیکی دل مرده‌ات از باد صبا زنده شود
نفس عیسوی از باد هوا می‌طلبیدُردیِ دَردکش ار زان که دوا می‌خواهی
بادهٔ صاف خور ار زانک صفا می‌طلبیخیز خواجو که در این گوشه نوا نتوان یافت
به سپاهان رو اگر زانک نوا می‌طلبی