پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند

شماره 303 از ۴۹۵ در دفتر

در نظربازی ما بی‌خبران حيرانندمن چنينم که نمودم دگر ايشان دانند
وصف رخسار چو خورشید ز خفاش مپرس(وصل خورشيد به شبپره اعمی نرسد)
که در آن آینه صاحب‌نظران حیرانندعاقلان نقطه‌ی پرگار وجودند ولی
عشق داند که در اين دايره سرگردانندجلوه‌گاه رخ او ديده‌ی من تنها نيست
ماه و خورشيد (همین) هم اين آينه می‌گردانندعهد ما با لب شيرين‌دهنان بست خدا
ما همه بنده و اين قوم خداوندانندمفلسانيم و هوای می و مطرب داريم
آه اگر خرقه‌ی پشمين به گرو نستانندلاف عشق و گله از يار زهی لاف (گزاف، خلاف) دروغ
عشقبازان چنين مستحق هجرانندمگرم چشم سياه تو بياموزد کار
ور نه مستوری و مستی همه‌کس نتوانندگر به نزهتگه ارواح برد بوی تو باد
عقل و جان گوهر هستی به نثار افشانندزاهد ار رندی حافظ نکند فهم چه (باک) شد
ديو بگريزد از آن قوم که قرآن خوانندگر شوند آگه از انديشه‌ی ما مغبچگان
بعد از اين خرقه‌ی صوفی به گرو نستانند