پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

دست از طلب ندارم تا کام من برآید

شماره 263 از ۴۹۵ در دفتر

دست از طلب ندارم تا کام من برآيديا (جان) تن رسد به جانان يا جان ز تن برآيد
بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگرکز آتش درونم دود از کفن برآيد
بنمای رخ که خلقی واله شوند و حيرانبگشای لب که فرياد از مرد و زن برآيد
جان بر لب است و حسرت در دل که از لبانت (لبانش)نگرفته هيچ کامی جان از بدن برآيد
از حسرت دهانت (دهانش) آمد به تنگ جانمخود کام تنگدستان کی زان دهن برآيد؟
گويند ذکر خيرش در خيل عشقبازانهر جا که نام حافظ زآن انجمن برآيد
چهار بیت که در برخی دیوان‌ها و تصحیح‌های دیگر موجود استبر بوی آنکه در باغ یابد گلی چو رویت
آید نسیم و هر دم گرد چمن برآیدهر یک شکست زلفت پنجاه شست دارد
چون این دل شکسته با آن شکن برآید؟هردم چو بی‌وفایان نتوان گرفت یاری
ماییم و خاک کویش تا جان ز تن برآیدبرخیز تا چمن را از قامت و قیامت
هم سرو در بر آید هم نارون برآید