پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

دل سراپرده‌ی محبت اوست

شماره 440 از ۴۹۵ در دفتر

دل، سراپرده‌ی محبت اوستديده آيينه‌دار طلعت اوست
من که سر درنياورم به دو کونگردنم زير بار منت اوست
تو و طوبی و ما و قامت يارفکر هر کس به قدر همت اوست
گر من آلوده‌دامنم چه عجب (زیان)همه عالم گواه عصمت اوست
من که باشم در آن حرم که صباپرده‌دار (خاک‌بوس) حريم حرمت اوست
بي خيالش مباد منظر چشمزانکه اين گوشه جای (خاص) خلوت اوست
هر گل نو که شد چمن‌آرایز اثر رنگ و بوی صحبت اوست
دور مجنون گذشت و نوبت ماستهر کسی پنج روز نوبت اوست
ملکت عاشقی و گنج طربهر چه دارم ز يمن همت (دولت) اوست
من و دل گر فدا شديم چه باکغرض اندر ميان سلامت اوست
فقر ظاهر مبين که حافظ راسينه گنجينه‌ی محبت اوست