پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

دلم رمیده‌ شد و غافلم من درویش

شماره 206 از ۴۹۵ در دفتر

دلم رميده شد و غافلم من درويشکه آن شکاری سرگشته را چه آمد پيش
چو بيد بر سر ايمان خويش می‌لرزمکه دل به دست کمان‌ابرویی‌ست کافرکيش
بنازم آن مژه‌ی شوخ عافيت‌کش راکه موج می‌زندش آب نوش بر سر نيش
ز آستين طبيبان هزار خون بچکدگرم به تجربه دستی نهند بر دل ريش
به کوی ميکده گريان و سرفکنده رومچرا که شرم همی‌آيدم ز حاصل خويش
نه عمر خضر بماند نه ملک اسکندرنزاع بر سر دنیی دون مکن درويش
خيال حوصله‌ی بحر می‌پزم هيهاتچه‌هاست در سر اين قطره‌ی محال‌انديش
بدان کمر نرسد دست هر گدا حافظخزانه‌ای به کف آور ز گنج قارون بيش