پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی‌ارزد

شماره 345 از ۴۹۵ در دفتر

دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی‌ارزدبه می بفروش دلق ما کز این بهتر نمی‌ارزد
به کویِ می‌فروشانش به جامی برنمی‌گیرندزهی سجاده‌ی تقوا که یک ساغر نمی‌ارزد
رقیبم سرزنش‌ها کرد کز این باب رُخ برتابچه افتاد این سر ما را که خاکِ در نمی‌ارزد؟
شکوهِ تاجِ سلطانی که بیمِ جان در (آن) او دَرج استکلاهی دلکش است اما به تَرکِ سر نمی‌ارزد
چه (بس) آسان می‌نمود اول غمِ دریا به بوی سودغلط (گفتم) کردم که این طوفان به صد گوهر نمی‌ارزد
تو را آن بِهْ که رویِ خود ز مشتاقان بپوشانیکه شادی جهانگیری، غمِ لشکر نمی‌ارزد
(برو گنج قناعت جوی و کنج عافیت بنشینکه یک دم تنگدل بودن به بحر و بر نمی‌ارزد)
چو حافظ در قناعت کوش و از دنیایِ دون بگذرکه یک جو مِنَّتِ دونان (به) دو صد من زر نمی‌ارزد