پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

دو یار زیرک و از باده‌ی کهن دو منی

شماره 19 از ۴۹۵ در دفتر

دو يار زيرک و از باده‌ی کهن دو منیفراغتی و کتابی و گوشه‌ی چمنی
من اين مقام به دنيا و آخرت ندهماگر چه در پی‌ام افتند هر دم انجمنی
هر آن که کنج قناعت به گنج دنيا دادفروخت يوسف مصری به کمترين ثمنی
بيا که رونق اين کارخانه کم نشودبه زهد همچو تویی يا به فسق همچو منی
ببين در آينه‌ی جام نقش‌بندی غيبکه کس به ياد ندارد چنين عجب زمنی
ز تندباد حوادث نمی‌توان ديدندر اين چمن که گلی بوده است يا سمنی
از اين سموم که بر طرف بوستان بگذشتعجب که بوی گلی هست و رنگ نسترنی
به صبر کوش تو ای دل که حق رها نکندچنين عزيز نگينی به دست اهرمنی
مزاج دهر تبه شد در اين بلا حافظکجاست فکر حکيمی و رای برهمنی؟