پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

دوش بيماری چشم تو ببرد از دستم

شماره 182 از ۴۹۵ در دفتر

دوش بيماری چشم تو ببرد از دستمليکن (گرچه) از لطف لبت صورت جان می‌بستم
عشق من با (لب شیرین) خط مشکين تو امروزی نيستديرگاه‌ی* است کز اين جام هلالی مستم
از ثبات خودم اين نکته خوش آمد که به جوردر (بر) سر کوی تو از پای طلب ننشستم
صنمی لشکريم غارت دل کرد و برفتآه اگر عاطفت شاه نگيرد دستم
عافيت چشم مدار از من ميخانه‌نشينکه دم از خدمت (صحبت) رندان زده‌ام تا هستم
در ره عشق از آن سوی فنا صد خطر استتا نگویی که چو عمرم به سر آمد رستم
بعد از اينم چه غم از تير کج‌انداز حسود(بعد از اینم چه غم از ناوک آزار حسود)
چون (که) به محبوب کمان‌ابروی خود پيوستمبوسه بر درج عقيق تو حلال است مرا
که به افسوس و جفا مُهر وفا نشکستمرتبت دانش حافظ به فلک برشده بود
کرد غمخواری شمشاد بلندت پستم