دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند
شماره 313 از ۴۹۵ در دفتر
دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادندواندر آن ظلمت شب آب حياتم دادند
دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادندواندر آن ظلمت شب آب حياتم دادند
بيخود از شعشعه‌ی پرتو ذاتم کردندباده از جام تجلی صفاتم دادند
بيخود از شعشعه‌ی پرتو ذاتم کردندباده از جام تجلی صفاتم دادند
چه مبارک‌سحری بود و چه فرخنده‌شبیآن شب قدر که اين تازه‌براتم دادند
چه مبارک‌سحری بود و چه فرخنده‌شبیآن شب قدر که اين تازه‌براتم دادند
بعد از اين روی من و آينه‌ی وصف جمالکه در آن جا خبر از جلوه‌ی (عالم) ذاتم دادند
بعد از اين روی من و آينه‌ی وصف جمالکه در آن جا خبر از جلوه‌ی (عالم) ذاتم دادند
من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجبمستحِق بودم و اين ها به زکاتم دادند
من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجبمستحِق بودم و اين ها به زکاتم دادند
هاتف آن روز به من مژده‌ی اين دولت داد(من همان روز بدیدم که ظفر خواهم یافت)
هاتف آن روز به من مژده‌ی اين دولت داد(من همان روز بدیدم که ظفر خواهم یافت)
که بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادنداين همه شهد و شکر کز سخنم می‌ريزد
که بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادنداين همه شهد و شکر کز سخنم می‌ريزد
اجر صبری‌ست کز آن شاخ نباتم دادندهمت حافظ و انفاس سحرخيزان بود
اجر صبری‌ست کز آن شاخ نباتم دادندهمت حافظ و انفاس سحرخيزان بود
(همت پیر مغان و نفس رندان بود)که ز بند غم ايام نجاتم دادند
(همت پیر مغان و نفس رندان بود)که ز بند غم ايام نجاتم دادند
شِکر شُکر به شکرانه بیافشان حافظکه نگار خوش شیرین‌حرکاتم دادند
شِکر شُکر به شکرانه بیافشان حافظکه نگار خوش شیرین‌حرکاتم دادند
.حافظ آن دم که به بند سر زلف تو فتاد
.حافظ آن دم که به بند سر زلف تو فتاد
گفت کز بند غم و غصه نجاتم دادند
گفت کز بند غم و غصه نجاتم دادند