روزه یک سو شد و عید آمد و دلها برخاست
شماره 476 از ۴۹۵ در دفتر
روزه يک سو شد و عيد آمد و دلها برخاستمی ز خمخانه به جوش آمد و می‌بايد خواست
روزه يک سو شد و عيد آمد و دلها برخاستمی ز خمخانه به جوش آمد و می‌بايد خواست
نوبه (توبه) زهدفروشان گران جان بگذشتوقت رندی (شادی) و طرب کردن رندان پيداست (برخاست)
نوبه (توبه) زهدفروشان گران جان بگذشتوقت رندی (شادی) و طرب کردن رندان پيداست (برخاست)
چه ملامت بود (رسد) آن را که چنين باده خورداين چه عيب است بدين بی‌خردی وين چه خطاست
چه ملامت بود (رسد) آن را که چنين باده خورداين چه عيب است بدين بی‌خردی وين چه خطاست
باده‌نوشی که در او روی و ريايی نبودبهتر از زهدفروشی که در او روی و رياست
باده‌نوشی که در او روی و ريايی نبودبهتر از زهدفروشی که در او روی و رياست
ما نه رندان (مردان) رياييم و حريفان نفاقآن که او عالم سر است بدين حال گواست
ما نه رندان (مردان) رياييم و حريفان نفاقآن که او عالم سر است بدين حال گواست
فرض ايزد بگذاريم (بگذاریم) و به کس بد نکنيموان چه گويند روا نيست نگوييم (بگوییم) رواست
فرض ايزد بگذاريم (بگذاریم) و به کس بد نکنيموان چه گويند روا نيست نگوييم (بگوییم) رواست
چه شود گر من و تو چند قدح باده خوريمباده از خون رزان است نه از خون شماست
چه شود گر من و تو چند قدح باده خوريمباده از خون رزان است نه از خون شماست
اين چه عيب است کز آن عيب خلل خواهد بودور بود نيز چه شد مردم بی‌عيب کجاست
اين چه عيب است کز آن عيب خلل خواهد بودور بود نيز چه شد مردم بی‌عيب کجاست
حافظ از چون و چرا بگذر و می نوش دمینزد حکمش چه مجال سخن چون و چراست
حافظ از چون و چرا بگذر و می نوش دمینزد حکمش چه مجال سخن چون و چراست