پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم

شماره 144 از ۴۹۵ در دفتر

روزگاری شد که در ميخانه خدمت می‌کنمدر لباس فقر کار اهل دولت می‌کنم
تا کی اندر دام وصل آرم تذروی خوش‌خرامدر کمينم و انتظار وقت و فرصت می‌کنم
واعظ ما بوی حق نشنيد بشنو کاين سخندر حضورش نيز می‌گويم نه غيبت می‌کنم
با صبا افتان و خيزان می‌روم تا کوی دوستوز رفيقان ره استمداد همت می‌کنم
خاک کويت زحمت ما برنتابد بيش از اينلطف‌ها کردی بتا تخفيف زحمت می‌کنم
زلف دلبر دام راه و غمزه‌اش تير بلاستياد دار ای دل که چندين‌ات نصيحت می‌کنم
ديده‌ی بدبين بپوشان ای کريم عيب‌پوشزين دليری‌ها که من در کنج خلوت می‌کنم
حافظم در مجلسی، دردی‌کشم در محفلیبنگر اين شوخی که چون با خلق صنعت می‌کنم