پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

روزگاری‌ست که سودای بتان دین من است

شماره 444 از ۴۹۵ در دفتر

روزگاری‌ست که سودای بتان، دين من استغمِ اين کار، نشاط دل غمگين من است
ديدن روی تو را، ديده جان‌بين بايدوين کجا مرتبه‌ی چشم جهان‌بين من است؟
يار من باش، که زيب فلک و زينت دهراز مه روی تو و اشک چو پروين من است
تا مرا عشق تو تعليم سخن گفتن کرد (داد)خلق را ورد زبان مدحت و تحسين من است
دولت فقر خدايا به من ارزانی دارکاين کرامت (سعادت)، سبب حشمت و تمکين من است
يا رب اين (آن) کعبه‌ی مقصود تماشاگه کيستکه مغيلان طريقش، گل و نسرين من است
واعظ شحنه‌شناس اين عظمت گو مفروشزان که منزلگه سلطان، دل مسکين من است
حافظ از حشمت پرويز دگر قصه مخوانکه لبش جرعه‌کش خسرو شيرين من است