پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

روی بنمای و مرا گو که ز جان دل برگیر

شماره 239 از ۴۹۵ در دفتر

روی بنمای و مرا گو که ز جان دل برگيرپيش شمع آتش پروانه به جان گو درگير
در لب تشنه‌ی ما بين و مدار آب دريغبر سر کشته‌ی خويش آی و ز خاکش برگير
ترک درويش (مکن) مگير ار نبود سيم و زرشدر غمت سيم شمار اشک و رخش را زر گير
چنگ بنواز و بساز ار نبود عود (منال) چه باکآتشم عشق و دلم عود و تنم مجمر گير
در سماع آی و ز سر خرقه برانداز و برقصور نه با گوشه‌ رو و خرقه‌ی ما بر سر گير
صوف برکش ز سر و باده‌ی صافی درکشسيم درباز و به زر سيمبری در بر گير
دوست گو يار شو و هر دو (که) جهان دشمن باش (از هر که جهان باز آمد)بخت گو پشت (کن و) مکن روی زمين لشکر گير
ميل رفتن مکن ای دوست دمی با ما باشبر لب جوی طرب جوی و به کف ساغر گير
رفته گير از برم و ز آتش و آب دل و چشمگونه‌ام زرد و لبم خشک و کنارم تر گير
حافظ آراسته کن بزم و بگو واعظ راکه ببين مجلسم و ترک سر منبر گير