پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

ز در درآ و شبستان ما منور کن

شماره 99 از ۴۹۵ در دفتر

ز در درآ و شبستان ما منور کنهوای مجلس روحانيان معطر کن
به چشم و ابروی جانان سپرده‌ام دل و جانبيا بيا و تماشای طاق و منظر کن
ستاره‌ی شب هجران نمی‌فشاند نوربه بام قصر برآ و چراغ مه برکن
ز خاک مجلس ما ای نسیم باغ بهشتببر شمامه به فردوس و عود مجمر کن
از اين مزوجه و خرقه نيک در تنگمبه يک کرشمه صوفی‌کشم قلندر کن
چو شاهدان چمن زيردست حسن تواندکرشمه بر سمن و جلوه بر صنوبر کن
فضول نفس حکايت بسی کند ساقیتو کار خود مده از دست و می به ساغر کن
وگر فقيه نصيحت کند که عشق مبازپياله‌ای بدهش گو دماغ را تر کن
حجاب ديده‌ی ادراک شد شعاع جمالبيا و خرگه خورشيد را منور کن
طمع به قند وصال تو حد ما نبودحوالتم به لب لعل همچو شکر کن
لب پياله ببوس آنگهی به مستان دهبدين دقيقه دماغ معاشران تر کن
پس از ملازمت عيش و عشق مهرويانز کارها که کنی شعر حافظ از بر کن