پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

ز دست کوته خود زیر بارم

شماره 173 از ۴۹۵ در دفتر

ز دست کوته خود زير بارمکه از بالابلندان شرمسارم
مگر زنجيرمویی گيردم دستوگر نه سر به شيدایی برآرم
ز چشم من بپرس اوضاع گردونکه شب تا روز اختر می‌شمارم
بدين شکرانه می‌بوسم لب جامکه کرد آگه ز راز روزگارم
اگر گفتم دعای می‌فروشانچه باشد؟ حق (شکر) نعمت می‌گزارم
من از بازوی خود دارم بسی شکرکه زور مردم‌آزاری ندارم
(تو از خاکم نخواهی برگرفتنبه جای اشک اگر گوهر ببارم
مکن عیبم به خون خوردن در این دشتکه کارآموز آهوی تتارم
مرا تا جرعه‌ای در جام عشق استغم مستی و هشیاری ندارم)
سری دارم چو حافظ مست ليکنبه لطف آن سری اميدوارم