پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

زان یار دلنوازم شکری‌ست با شکایت

شماره 402 از ۴۹۵ در دفتر

زان يار دلنوازم، شکری‌ست با شکايتگر نکته‌دان عشقی، بشنو تو (خوش بشنو) اين حکايت
بی‌مزد بود و منت هر خدمتی که کردميا رب مباد کس را مخدوم بی‌عنايت
رندان تشنه‌لب را آبی (جامی) نمی‌دهد کسگویی ولی‌شناسان رفتند از اين ولايت
در زلف چون کمندش ای دل مپيچ کانجاسرها بريده بينی بی‌جرم و بی‌جنايت
چشمت به غمزه ما را خون خورد و می‌پسندیجانا روا نباشد خونريز را حمايت
در اين شب سياهم گم گشت راه مقصوداز گوشه‌ای برون آی ای کوکب هدايت
از هر طرف که رفتم جز وحشتم (حیرتم) نيفزودزنهار از اين بيابان وين راه بی‌نهايت
اي آفتاب خوبان می‌جوشد اندرونميک ساعتم بگنجان در سايه‌ی عنايت
اين راه را نهايت صورت کجا توان بستکش صد هزار منزل بيش است در بدايت
هر چند بردی آبم روی از درت نتابمجور از حبيب خوشتر کز مدعی رعايت
عشقت رسد به فرياد ار خود به سان حافظقرآن ز بر بخوانی در چارده روايت