زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست
شماره 470 از ۴۹۵ در دفتر
زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مستپيرهن‌چاک و غزل‌خوان و صراحی در دست
زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مستپيرهن‌چاک و غزل‌خوان و صراحی در دست
نرگسش عربده‌جوی و لبش افسوس‌کناننيم‌شب دوش (یار) به بالين من آمد بنشست
نرگسش عربده‌جوی و لبش افسوس‌کناننيم‌شب دوش (یار) به بالين من آمد بنشست
سر فرا گوش من آورد و به آواز حزينگفت کی عاشق ديرينه من خوابت هست
سر فرا گوش من آورد و به آواز حزينگفت کی عاشق ديرينه من خوابت هست
عاشقی را که چنين باده شبگير دهندکافر عشق بود گر نشود (نبود) باده‌پرست
عاشقی را که چنين باده شبگير دهندکافر عشق بود گر نشود (نبود) باده‌پرست
برو ای زاهد و بر دردکشان خرده مگيرکه ندادند جز اين تحفه به ما روز الست
برو ای زاهد و بر دردکشان خرده مگيرکه ندادند جز اين تحفه به ما روز الست
آن چه او ريخت به پيمانه ما نوشيديماگر از خمر بهشت است وگر (ورز) باده مست
آن چه او ريخت به پيمانه ما نوشيديماگر از خمر بهشت است وگر (ورز) باده مست
خنده جام می و زلف گره‌گير (چو زنجیر) نگارای بسا توبه که چون توبه حافظ بشکست
خنده جام می و زلف گره‌گير (چو زنجیر) نگارای بسا توبه که چون توبه حافظ بشکست