پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

ساقی ار باده از این دست به جام اندازد

شماره 346 از ۴۹۵ در دفتر

ساقی ار باده از این دست به جام اندازدعارفان را همه در شربِ مُدام اندازد
ور چُنین زیرِ خَم زلف نهد دانه‌ی خالای بسا مرغِ خِرَد را که به دام اندازد
ای خوشا (حالت) دولتِ آن مست که در پایِ (حبیب) حریفسر و دستار نداند که کدام اندازد
زاهدِ خام که انکارِ مِی و جام کندپخته گردد چو نظر بر میِ خام اندازد
روز در کسب هنر کوش که مِی خوردنِ روزدلِ چون آینه در زنگِ ظَلام اندازد
آن زمان وقتِ میِ صبح‌فروغ(فروز) است که شبگِردِ خَرگاهِ افق پردهٔ شام اندازد
باده با محتسبِ شهر ننوشی زنهاربخورد (با تو می) باده‌ات و سنگ به جام اندازد
حافظا سر ز کُلَه‌گوشه‌ی خورشید برآربختت ار قرعه بدان ماهِ تمام اندازد