ساقی بیار باده که ماه صیام رفت
شماره 412 از ۴۹۵ در دفتر
ساقی بيار باده، که ماه صيام رفتدرده قدح، که موسم ناموس و نام رفت
ساقی بيار باده، که ماه صيام رفتدرده قدح، که موسم ناموس و نام رفت
وقت عزيز رفت، بيا تا قضا کنيمعمری که بی‌حضور صراحی و جام رفت
وقت عزيز رفت، بيا تا قضا کنيمعمری که بی‌حضور صراحی و جام رفت
مستم کن آنچنان که ندانم ز بيخودیدر عرصه‌ی خيال، که آمد کدام رفت
مستم کن آنچنان که ندانم ز بيخودیدر عرصه‌ی خيال، که آمد کدام رفت
بر بوی آن که جرعه‌ی جامت به ما رسددر مصطبه، دعای تو هر صبح و شام رفت
بر بوی آن که جرعه‌ی جامت به ما رسددر مصطبه، دعای تو هر صبح و شام رفت
دل را که مرده بود، حياتی به جان رسيدتا بویی از نسيم می‌اش در مشام رفت
دل را که مرده بود، حياتی به جان رسيدتا بویی از نسيم می‌اش در مشام رفت
زاهد غرور داشت، سلامت نبرد راه(شیخ از غرور خود به سلامت نبرد راه)
زاهد غرور داشت، سلامت نبرد راه(شیخ از غرور خود به سلامت نبرد راه)
رند از ره نياز، به دارالسلام رفتنقد دلی که بود مرا، صرف باده شد
رند از ره نياز، به دارالسلام رفتنقد دلی که بود مرا، صرف باده شد
قلب سياه بود، از آن در حرام رفتدر تاب توبه چند توان سوخت همچو عود
قلب سياه بود، از آن در حرام رفتدر تاب توبه چند توان سوخت همچو عود
می ده که عمر در سر سودای خام رفتديگر مکن نصيحت حافظ، که ره نيافت
می ده که عمر در سر سودای خام رفتديگر مکن نصيحت حافظ، که ره نيافت
گمگشته‌ای که باده‌ی نابش به کام رفت
گمگشته‌ای که باده‌ی نابش به کام رفت