پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

ساقیا سایه‌ی ابر است و بهار و لب جوی

شماره 11 از ۴۹۵ در دفتر

ساقيا سايه‌ی ابر است و بهار و لب جویمن نگويم چه کن ار اهل دلی خود تو بگوی
گوش بگشای که بلبل به فغان می‌گويدخواجه تقصير مفرما گل توفيق ببوی
بوی يکرنگی از اين نقش نمی‌آيد، خيزدلق آلوده‌ی صوفی به می ناب بشوی
سفله‌طبع است جهان بر کرمش تکيه مکنای جهان‌ديده ثبات قدم از سفله مجوی
دو نصيحت کنمت بشنو و صد گنج ببراز در عيش درآ و به ره عيب مپوی
شکر آن را که دگربار رسيدی به بهاربيخ نيکی بنشان و ره تحقيق بجوی
روی جانان طلبی آينه را قابل سازور نه هرگز گل و نسرين ندمد ز آهن و روی
گفتی از حافظ ما بوی ريا می‌آيدآفرين بر نفست باد که خوش بردی بوی