پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

سالها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

شماره 353 از ۴۹۵ در دفتر

سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کردوآنچه خود داشت ز بيگانه تمنا می‌کرد
گوهری کز صدف کون و مکان بيرون استطلب از گمشدگان لب دريا می‌کرد
بی‌دلی در همه احوال خدا با او بوداو نمی‌ديدش و از دور خدایا می‌کرد
مشکل خويش بر پير مغان بردم دوشکو به تاييد نظر حل معما می‌کرد
ديدمش خرم و خندان قدح باده به دستو اندر آن آينه صد گونه تماشا می‌کرد
گفتم اين جام جهان بين به تو کی داد حکيمگفت آن روز که اين گنبد مينا می‌کرد
اين همه شعبده‌ی خویش (عقل) که می‌کرد (آنجا) اینجاسامری (ساحری) پيش عصا و يد بيضا می‌کرد
آنکه چون غنچه لبش راز حقیقت بنهفتورق خاطر از این نکته محشا می‌کرد
گفت آن يار کز او گشت سر دار بلندجرمش اين بود که اسرار هويدا می‌کرد
فيض روح القدس ار باز مدد فرمايدديگران هم بکنند آن چه مسيحا می‌کرد
گفتمش سلسله زلف بتان از پی چيست(گفتمش زلف چو زنجیر بتان دانی چیست؟)
گفت حافظ گله‌ای از (شب یلدا) دل شيدا می‌کرد