پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود

شماره 293 از ۴۹۵ در دفتر

سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بودرونق ميکده از درس و دعای ما بود
دل چو پرگار به هر سو دورانی می‌کردو اندر آن دايره سرگشته‌ی پابرجا بود
مطرب از درد محبت عملی می‌پرداختکه حکيمان جهان را مژه خون‌پالا بود
می‌شکفتم ز طرب زان که چو گل بر لب جویبر سرم سايه‌ی آن سرو سهی‌بالا بود
نيکی پير مغان بين که چو ما بدمستانهر چه کرديم به چشم کرمش زيبا بود
از بتان آن طلب ار حسن‌شناسی ای دلکاين کسی گفت که در علم نظر بينا بود
دفتر دانش ما جمله بشوييد به میکه فلک ديدم و در قصد دل دانا بود
پير گلرنگ من اندر حق ازرق‌پوشانرخصت خبث نداد ار نه حکايت‌ها بود
قلب اندوده‌ی حافظ بر او خرج نشدکاين معامل به همه عيب نهان بينا بود